:292:

من قبلنا خودمو دوست نداشتم. بابت اشتباه هام از خودم متنفر می شدم. نمی فهمیدم آدم چطور می تونه خودشو دوست داشته باشه.

از پارسال و اون اتفاقات که کلی اذیت شدم، همه چیز عوض شد. دیگه خودمو دوست داشتم. و دارم. وقتی هم به هر اشتباهی فکر کنم، به جای تنفر، دلم برای خودم می سوزه. و خودمو دلداری می دم. راه می رم و می گم اشکال نداره. به قول کره ها 괜찮아. هر وقت غمگینم به خودم می گم 괜찮아 که کسی دوستت نداره. :) به خودم لبخند می زنم و برای همه ی لحظه هایی که اذیت می شم دلم برای خودم می سوزه. و خودمو دلداری می دم.

ولی همچنان با وجود اینکه خودم رو بسیار دوست دارم، نمی تونم درک کنم که چطور یه نفر دیگه می تونه دوستم داشته باشه. و خب البته که اون یه نفر دیگه وجود هم نداره!!! :دی و درکم کاملاً درسته!